Sevgili okurlarımız, bugün 24 Kasım öğretmenler günü. Böyle bir günü atlamak ve eli öpülesi öğretmenlerimizi es geçmek olur mu hiç ? Tabi ki olmaz. Çünkü öğretmenlerini unutan bir toplum herseyden önce nankör bir toplum haline gelmiş olur. Dünya adına bildiğimiz ne varsa, ufkumuz ne kadar açıksa ve ne kadar aralamışsak cehalet perdesini, mutlaka bunda öğretmenlerimizin payı asla yadsinamayacak kadar büyüktür. Nasıl ki bir cevher işlenmeden insanlık yararına kullanılamazsa, nasıl ki her cevheri işleyip yararlı hale getiren bir usta varsa, her insanı da ilmek ilmek dokuyan nakış nakış işleyen bir öğretmen mutlaka olmuştur. Kutsal kitabımız kuran-ı kerimde biz insanlara verilen ilk emir ve ilk mesaj "oku" dur. Öyleyse okumak ilim öğrenmek bizim için son derece kutsal bir görevdir.  Ve hiçbir görev yoktur ki öğreticisi öğreneninden değersiz olsun. Öyleyse bizlere emeğini, bilgisini, tecrübesini aktaran vatana ve millete faydalı bir insan olmamız için canla başla bizimle ilgilenen öğretmenlerimizi asla unutmayalım.  Ve henüz öğrencilik yaşında olan sevgili kardeşlerim onlara saygılı davranalım.  Onların değerlerini bilelim. 30 lu 40 li yaşlara gelince hatırlayıp öğretmenimizin elini öpmektense henüz yolun başında iken onun değerini anlayıp ögrettikerini tatbik edelim. İnanın bunu yaptığınızda zaten 30 lu 40 li yaşlarda hatırlayıp elini öpmenize gerek  kalmayacak.. Çünkü onunla hiç kopmayacaksınız. Onun öğrettikleri ışık olacak yolunuzu aydınlatan. Bazen bir umut ışığı olacak karamsarlığa düştüğünüzde. Öğretmen demek insana okumasını öğreten demek değildir sadece, bazen öğretmen bir nota olur şarkıların içinde, bazen bir tablo olur resim sergilerinde, bazen bir vazo olur sanatkârin elinde, Bazen bir şiir olur şairinin dilinde kısacası öğretmen hayattir. Hayatsa en büyük öğretmen..